HISTORIA UZDROWISKA

Po pierwszym rozbiorze Polski w 1772 r. straciliśmy żupy solne w Wieliczce i Bochni, oraz warzelnie soli w Małopolsce Wschodniej. Prusy i Austria narzuciły wysokie ceny, wręcz rujnujące naszą gospodarkę. Poszukiwania geologiczne były rozwiązaniem, które mogło dać Polsce tańszą sól. Król Stanisław August powołał państwową służbę geologiczną, której głównym zadaniem było wykrycie złóż soli. Pierwszym badaczem buskiej solanki był Jan Filip Carosi, który w 1781 r. opublikował opis geologiczny wypływów solanki w Busku. 28 września 1784 r. warzelnie soli w Busku odwiedzili sławni geolodzy : Jerzy Forster, Jan Jaśkiewicz, Franciszek Scheidt i Berniard. Stwierdzili oni , że buska solanka zawiera :"dwie kwinty soli w pincie wody", co w przeliczeniu na miary dziś obowiązujące wynosiło 3,4 g soli w 0,568 l. wody. Była to woda bardzo silnie zmineralizowana . W czerwcu 1787 r. przez 6 godzin bawił w Busku Król Stanisław August Poniatowski, który zapoznał się z postępem prac badawczych. Produkcją soli w Busku interesował się Hugo Kołłątaj, który zlecił ks. F. Ossowskiemu, częściowo finansującemu prace, by ten przysłał próbki ziemi z odwiertów, celem przeprowadzenia badań laboratoryjnych.

W latach 1825-1835 coraz więcej pacjentów poddawało się kuracji w Busku ( np.. w 1828 roku leczyły się 202 osoby). Jednym z pacjentów był leczący przewlekły reumatyzm dzierżawca Buska - Feliks Rzewuski. Oceniwszy wysoko walory lecznicze solanek , założył spółkę warszawskich akcjonariuszy, a następnie otrzymał zezwolenie na otwarcie uzdrowiska. Pierwszy zakład kąpielowy otwarto 1 czerwca 1836r. w pięknym budynku łazienek, zaprojektowanym przez wybitnego architekta Henryka Markoniego. Łazienki zostały wybudowane w pięknym, rozległym parku, zaprojektowanym przez Ignacego Hanusza. W latach 1865-1874 uzdrowisko znajdowało się pod zarządem państwowym, po czym zostało wydzierżawione-najpierw Lubieńskiemu , następnie doktorowi A. Dobrzańskiemu, który obok wód siarczanych zastosował do leczenia muły mineralne, wydobywane w okolicach stawów . 

W 1894 r. Zakład Zdrojowy przejęła Komisja Rządowa . W 1918 r. Szymon Starkiewicz rozpoczął na tzw." Żwirowej Górze" leczenie chorych dzieci . Przystąpił też wkrótce do budowy zakładu leczniczego dla dzieci , który nazwano " GÓRKA " od miejsca usytuowania .Zakład oddany do użytku w 1927r. W czasie II wojny światowej łazienki uległy dewastacji. Do remontu przystąpiono bezpośrednio po wojnie. Od początku lat sześćdziesiątych rozpoczęto budowę nowych sanatoriów.